Η ιστορία του Πλωμαρίου μέχρι και σήμερα

Προσοχή: ανοίγει σε νέο παράθυρο. PDFΕκτύπωσηE-mail

Το Πλωμάρι είναι μια σχετικά νέα πόλη που κτίστηκε το 1842 , όταν σταμάτησαν οι πειρατικές επιδρομές και οι κάτοικοι κατέβηκαν στη θάλασσα από το Μεγαλοχώρι (11 km βόρεια). Με τα χρόνια το Μεγαλοχώρι υποβαθμίστηκε και το Πλωμάρι έγινε πρωτεύουσα της επαρχίας. Είναι σημαντικό λιμάνι με μεγάλη εμπορική και τουριστική κίνηση, πνευματική ζωή πολλά αξιοθέατα και ωραίες παραλίες. Το διασχίζει ο χείμαρρος Σεδούντας, γι αυτό παλαιότερα λεγόταν και Ποταμός, ενώ η ονομασία Πλωμάρι αποδίδεται, κατά μία εκδοχή, στο φυτό φλώμος. Οι κεραμιδένιες στέγες, που κατεβαίνουν κλιμακωτά από το λόφο προς τη θάλασσα, το πράσινο των δέντρων που περιβάλλουν το χωριό, το βαθύ γαλάζιο της θάλασσας, η καλή ρυμοτομία, τα γραφικά δρομάκια στρωμένα με γκρίζα πέτρα, τα ψηλά σπίτια με τα χαρακτηριστικά σαχνισίνια, η ώχρα των προσόψεων τους, τα παλιά καφενεία, ο αρχοντομαχαλάς γύρω από την εκκλησία του Αγίου Νικολάου, οι περιποιημένες πλατείες, τα παλιά ελαιοτριβεία που την κατάλληλη εποχή καπνίζουν ακόμα .... δεν μπορούν παρά να ενθουσιάσουν από τη πρώτη κιόλας στιγμή τον επισκέπτη.

Το Πλωμάρι συνδυάζει την ηρεμία των διακοπών και τη ζωντάνια της αναψυχής. Η φιλοξενία στη νησιώτικη αυτή γωνιά της Ελλάδας, αποτελεί δεδομένο της καθημερινής ζωής των κατοίκων του. Εδώ θα βρείτε άρτια εξοπλισμένα ξενοδοχεία, κάθε κατηγορίας, με όλες τις προσφερόμενες υπηρεσίες, παραλιακές ταβέρνες, ζαχαροπλαστεία με παραδοσιακά παρασκευάσματα και κέντρα διασκέδασης με σύγχρονη και ζωντανή νησιώτική μουσική. Εδώ όμως θα βρείτε και πολλές ποτοποιίες με μεγάλη παράδοση στη παραγωγή ούζου. Το ούζο Πλωμαρίου είναι πασίγνωστο και εξαιρετικό, γ' αυτό πρέπει οπωσδήποτε να το δοκιμάστε.

Οι Πλωμαρίτες διακρίθηκαν ως ναυτικοί και έχουν αξιόλογη παράδοση στα γράμματα. Πλούσια είναι η προσφορά της Λέσχης <<Βενιαμίν ο Λέσβιος>>.

Τα περίχωρα του Πλωμαριού.

Οι φυσικές καλλονές του Πλωμαρίου δεν συγκεντρώνονται μόνο γύρω από τις πεντακάθαρες θάλασσες, τα Πλακάκια, το Αμμουδέλι και την παραλία της Αγίας Βαρβάρας. Ο Άγιος Ισίδωρος με το μοναδικό του βότσαλο, είναι μία από τις μεγαλύτερες και καθαρότερες παραλίες της Λέσβου με όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό και υπηρεσίες για τους λουόμενους. Σήμερα εξάλου έχουν τελειώσει οι εργασίες για την ασφαλτόστρωση του δρόμου προς Μελίντα, στα δυτικά του Πλωμαριού. Η Μελίντα είναι μια όμορφη παραθαλάσσια περιοχή με ωραία ακροθαλασσιά και γραφικά καφενεδάκια. Η μοναδικότητα του τοπίου σφραγίζεται απ΄ έναν επιβλητικό βράχο που δεσπόζει στην παραλία. Η θέση του και το μέγεθος του τον καθιστούν κατάλληλο για μεγάλες βουτιές για όσους θέλουν να το τολμήσουν.

Ακόμα πιο δυτικά ακολουθώντας ένα μονοπάτι που μόνο οι ντόπιοι ξέρουν καλά, μπορείτε να φτάστε μέχρι τη Κρυφή Παναγιά. Ένα τοπίο μοναδικό, ένα μέρος επιβλητικό. Απότομα βράχια που στις ρίζες τους αναβλύζουν ζεστά νερά, αντικατοπτρίζονται μέσα στο γαλαζοπράσινο του Αιγαίου, κρύβοντας διακριτικά την εικόνα της Παναγιάς που βρήκε καταφύγιο στην εγκοπή τούτου του βράχου....Ίσως ο καλύτερος τρόπος για να επισκεφτείτε τη Κρυφή Παναγιά είναι να φτάστε μέχρι εδώ απ' τη θάλασσα με τη βοήθεια κάποιου πλεούμενου.

Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και το ορεινά χωριά που πλαισιώνουν το Πλωμάρι. Το Μεγαλοχώρι , το Παλιοχώρι, το Νεοχώρι, η Πλαγιά, η Κουρνέλα, οι Μηλιές προσφέρουν στην επισκέπτη ένα κόσμο απαράμιλλης γαλήνης και φυσικής ομορφιάς. Από το Πλωμάρι με Mountain bike και ανεβαίνοντας την κοίτη του Σεδούντα μπορείτε να επισκεφθείτε τον παλιό ελαιόμυλο κτισμένο μέσα στη ρεματιά και να απολαύσετε τη θέα των ελαιώνων και την τεχνική της κατασκευής των σετιών, που στηρίζουν τα δέντρα στις απόκρημνες βουνοπλαγιές και προστατεύουν το έδαφος από τη διάβρωση.

Ιστορικά πριν από τη μικρασιατική καταστροφή (1922) το Πλωμάρι ήταν μια ανθούσα και πολυάνθρωπη κωμόπολη με πολλά ελαιοτριβεία, σαπωνοποιεία, πυρηνεργοστάσιο και ουζοποιεία, όπου παρασκευαζόταν το ονομαστό ντόπιο ούζο. Το βιομηχανικό Πλωμάρι των αρχών του αιώνα διαθέτει: 12 σαπωνοποιεία 10 ελαιοτριβεία 1 υδραυλικό αλευροποιείο 2 πυρηνεργοστάσια 2 ατμοκίνητα ελαιοτριβεία ταλκ Υπήρχαν επίσης σημαντικές ποτοποιϊες που εξειδικεύονταν στην παραγωγή ούζου. Την μαζική παραγωγή ελαιοσαπώνων υπαγόρευσε η μεγάλη ζήτηση που είχαν τα προϊόντα αυτά στις αγορές της Ανατολής. Το 1889 η εξαγωγή σαπουνιού φτάνει τα 65 - 70.000 καντάρια, ενώ το 1909 μειώθηκε στα 30 - 35.000. Μετά το 1912 η σαπουνοβιομηχανία περιορίστηκε αισθητά και πολλά εργοστάσια, όπως το σαπωνοποιείο του Ι. Πούλια, μετατράπηκαν σε αποθήκες επεξεργασίας καπνών. Τέλος με την Μικρασιατική καταστροφή έκλεισε στο Πλωμάρι ο κύκλος της μαζικής παραγωγής σαπουνιού.

Οι ναυτικοί δρόμοι των Πλωμαριτών.

Η ναυτιλία αναπτύχθηκε σε στενή σχέση με το εμπόριο και τη βιομηχανία και γνώρισε τη μεγαλύτερη ακμή της από τα μέσα του 19ου αιώνα έως τα μέσα του 20ου αιώνα. Φημισμένη ήταν και η ανάπτυξη της ξυλοναυπηγικής τέχνης στο Πλωμάρι. Οι πλωμαρίτες μαστόροι ειδικεύονταν στην κατασκευή ιστιοφόρων, χωρητικότητας από 20 έως 150 τόνους. Γύρω από τη θάλασσα αναπτύχθηκαν πολλά επαγγέλματα: ναυτικοί, καπεταναίοι, μαστόροι, καλφάδες, αχθοφόροι, έμποροι και γιομιτζήδες. Τα ναυτικά τραγούδια, οι χοροί, τα μοντέλα των πλοίων, τα εργαλεία των ταρσανάδων και τα τάματά στις εκκλησιές μιλούν γι' αυτόν το μοναδικό κόσμο. Από τα μέσα του 19ου αιώνα έμποροι, βιομήχανοι και ναυπηγοί έκλειναν συμφωνίες για τη ναυπήγηση σκαφών. Οι ναυτικοί δρόμοι των Πλωμαριτών κάλυπταν όλο το Ανατολικό Αιγαίο, από τα παράλια της Μικράς Ασίας ως τη Μαύρη Θάλασσα. Τα καϊκια ζευγάριζαν τις θάλασσες από τη Θεσσαλονίκη ως την Οδησσό και την Αττάλεια. Σε αυτό το ιδεατό γεωγραφικό τρίγωνο, τα πλωμαρίτικα ιστιοφόρα μάχονταν τον καιρό και τις ιστορικές συγκυρίες για να πουλήσουν τα λάδια και τα σαπούνια ντόπιων βιομηχανιών.

Ο ιστιοφόρος στόλος του Πλωμαριού περιλάμβανε 100 - 120 καϊκια διαφόρων τύπων: βομβάρδες, τσερνίκια, τρεχαντήρια, σακολέβες, περάματα, πένες, αλαμάνες και τράτες. Οι αυξομειώσεις της δυναμικότητας του πλωμαρίτικου στόλου ακολουθούσαν τις αντίστοιχες μεταπτώσεις του εμπορίου και της βιομηχανίας, με αποφασιστικό σημείο καμπής για τη λεσβιακή οικονομία το 1922. Τον 20ο αιώνα οι μαστόροι ειδικεύονταν στη ναυπήγηση τσερνικοπεραμάτων, τρεχαντηριών και καραβόσκαρων. Ένα από τα μυστικά της πλωμαρίτικης ξυλοναυπηγικής τέχνης ήταν ο ιδιότυπος τρόπος κατασκευής σκαφών. Τα σκάφη κατασκευάζονταν πρώτα σε κλίμακα με τη μορφή ξύλινων ομοιωμάτων (μοντέλων). Στη συνέχεια μεταφέρονταν οι διαστάσεις του σε μεγέθυνση στη σάλα του ταρσανά. Η χρησιμοποίηση του μοντέλου πρόσφερε τη δυνατότητα μιας πιο τελειοποιημένης κατασκευής. Η τεχνική αυτή των πλωμαρίτικων ταρσανάδων ήταν ξακουστή σε όλο τον αιγαιοπελαγίτικο χώρο.

 
 
 
 
 

Joomla Templates by Joomla51.com